Սիրելի սովորողներ, խնդրում եմ ներբեռնել դասագիրքը:
Հայաստանը Պարսկաստանի,Բյուզանդիայի և Արաբական խալիֆայության միջև/ էջ 129/
Պայքար ինքնավարության համար
Աշխատանք սկզբնաղբյուրների հետ
1 | Վերլուծի՛ր և ներկայացրո՛ւ։ Ի՞նչը ստիպեց Վարդան Մամիկոնյանին, որ կրկին վերադառնա Արևելյան Հայաստան և ստանձնի ապստամբության պատասխանատվությունը։
Սկզբում պարսկական իշխանությունները փորձում էին հայերին ստիպել հրաժարվել քրիստոնեությունից և ընդունել զրադաշտականությունը։Բացի այդ, ժողովուրդն ու նախարարները վստահում էին հենց Վարդան Մամիկոնյանին։Վարդանը նաև զգում էր իր պատասխանատվությունը հայրենիքի նկատմամբ։
2 | Մեկնաբանի՛ր։ Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք այն, որ Տիզբոնում կեղծ ուրացությունից հետո Հայաստան վերադառնալով՝ Վարդան Մամիկոնյանը, ըստ Ղազար Փարպեցու, ուզում է մեկնել Բյուզանդիա (Հունաց աշխարհ)։
Վարդան Մամիկոնյանը ցանկանում էր մեկնել Բյուզանդիա, որովհետև Տիզբոնում կատարած կեղծ ուրացությունից հետո նա դժգոհ ու ծանր վիճակում էր։ Նա հասկանում էր, որ Պարսկաստանում այլևս չի կարող ազատ պայքարել հայ ժողովրդի հավատի և ազատության համար։ Բյուզանդիան քրիստոնյա պետություն էր, և այնտեղ նա կարող էր աջակցություն գտնել ու շարունակել պայքարը հայերի պաշտպանության համար։
Ա1 | Հասկացություններ և անուններ
Բնութագրի՛ր:
աշխարհագիր -բնակչության և ունեցվածքի հաշվառում՝ հարկեր սահմանելու նպատակով։
Հազկերտ II -Սասանյան Պարսկաստանի արքան, որը փորձում էր հայերին պարտադրել զրադաշտականություն։
Վասակ Սյունի -հայ նախարար, Սյունիքի իշխանը, որը սկզբում մասնակցեց ապստամբությանը, հետո անցավ պարսիկների կողմը։
Վարդան Մամիկոնյան -հայ զորավար և ազգային հերոս, 451 թ. գլխավորեց հայերի պայքարը պարսիկների դեմ։
Սահակ Բագրատունի -հայ նախարար, որը մասնակցում էր ազատագրական պայքարին։
Վահան Մամիկոնյան -Վարդան Մամիկոնյանի եղբորորդին, որը շարունակեց պայքարը և հասավ Նվարսակի հաշտությանը։
Ավարայրի ճակատամարտ -451 թ. տեղի ունեցած ճակատամարտ հայերի և պարսիկների միջև՝ հանուն քրիստոնեական հավատի և ազատության։
Նվարսակի հաշտություն-պայմանագիր հայերի և պարսիկների միջև, որով հայերը ստացան կրոնական ազատություն։
Ա2 | Հիմնական գաղափարներ
ա. Ներկայացրո՛ւ։ Ի՞նչ քայլերի դիմեց Հազկերտ II-ը՝ Արևելյան Հայաստանի ներքին ինքնուրույնությունը ոչնչացնելու ուղղությամբ:
Հազկերտ II նպատակ ուներ Արևելյան Հայաստանը լիովին ենթարկել Պարսկաստանին և վերացնել նրա ներքին ինքնուրույնությունը։Հայ նախարարների վրա ուժեղացրեց վերահսկողությունը,Կազմակերպեց աշխարհագիր, որպեսզի հաշվարկի բնակչությունն ու հողերը և բարձրացնի հարկերը։Փորձեց թուլացնել հայկական ազնվականության դիրքերը՝ բաժանելով և իրար դեմ հանելով նախարարներին։
բ. Բացատրի՛ր։ Ինչո՞վ էր պայմանավորված Արևելյան Հայաստանում Սասանյանների վարած հանդուրժողական քաղաքականությունը։
գ. Վերլուծի՛ր :Արդյո՞ք հնարավոր էր խուսափել Ավարայրի ճակատամարտից։ Ինչպե՞ս և ինչո։
Ա3 | Քննադատական մտածողություն
- Ճանաչի՛ր ազդեցությունը: Ի՞նչ նշանակություն ունեցան Վարդանանց և Վահանանց պատերազմները. արդյո՞ք դրանք հասան իրենց նպատակին, ինչպե՞ս։
- Ընդհանրացրո՛ւ։ Ինչո էին Սասանյան արքաները ձգտում հայերին դավանափոխ անել։
- Գնահատի՛ր։ Որքանո՞վ էին արդարացված Վասակ Սյունու և Վարդան Մամիկոնյանի
խմբավորումերի մոտեցումերը. հիմավորի՛ր և փաստարկի՛ր:
Ա4 | Պատճառ և հետևանք, պատմական նշանակություն
Պատկերացրո՛ւ, որ դու Վասակ Սյունին ես և արդեն գիտես, որ Վարդան Մամիկոնյանն ու իր
կողմակիցները վճռել են մինչև վերջ պայքարել Սասանյանների դեմ։ Իսկ քո երկու որդիները
պատանդ են Սասանյան արքունիքում։ Ի՞նչ քայլերի կդիմես այդ վճռական պահին և
ինչպե՞ս կհիմավորես քո արարքը։
Ըստ քեզ՝ ի՞նչ ընթացք կարող էին ունենալ հայ-պարսկական հարաբերությունները, եթե Վարդան
Մամիկոնյանն ու իր կողմնակիցները վստահեին Վասակ Սյունուն և դադարեցնեին ռազմական
գործողությունները։ Կամ հակառակը՝ եթե Վասակ Սյունին միանար Վարդան Մամիկոնյանին։
Ա1 | Հասկացություններ և անուններ
Հուստինիանոս I (527-565) – Բյուզանդիայի կայսր, որը փորձում էր ուժեղացնել կենտրոնացված իշխանությունը և իր ազդեցությունը նաև Հայաստանում
Հովհաննես Արշակունի – հայ նախարարական գործիչ, կապված հայ իշխանական համակարգի պահպանման պայքարի հետ
Խոսրով I Անուշիրվան (531-579) – Սասանյան Պարսկաստանի շահ, ուժեղացրել է պետությունը և պահպանել Հայաստանի արևելյան հատվածի վերահսկողությունը
Քաղկեդոնի չորրորդ տիեզերաժողով – ժողով, որը հաստատեց Քրիստոսի երկու բնությունների ուսմունքը
Դվինի առաջին և երկրորդ ժողովներ – Հայ եկեղեցու ժողովներ, որոնք մերժեցին քաղկեդոնական որոշումները և հաստատեցին միաբնակ դիրք
Հայաստանի 591 թ. բաժանումը – Հայաստանի բաժանում Բյուզանդիայի և Պարսկաստանի միջև
միաբնակ – ուսմունք, ըստ որի Քրիստոսն ունի մեկ բնություն
երկաբնակ – ուսմունք, ըստ որի Քրիստոսն ունի երկու բնություն
նեստորական – ուսմունք, որը բաժանում է Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնությունները
քաղկեդոնական – ընդունում է Քրիստոսի երկու բնություն
հակաքաղկեդոնական – մերժում է Քաղկեդոնի որոշումները
քուստակ – Սասանյան վարչական-հարկային միավոր
Ա2 | Հիմնական գաղափարներ
ա. Բյուզանդիան փորձում էր Հայաստանը ներքաշել իր քաղաքական ու եկեղեցական համակարգի մեջ, իսկ Սասանյանները՝ պահել այն խիստ վարչական և հարկային վերահսկողության տակ, հաճախ նաև կրոնական ճնշմամբ
բ. Պարսկա-բյուզանդական 20-ամյա պատերազմը պայմանավորված էր երկու կայսրությունների մրցակցությամբ տարածաշրջանի գերիշխանության համար, հատկապես Հայաստանի ռազմավարական դիրքի պատճառով
գ. Տիեզերաժողովները կարևոր էին, որովհետև որոշում էին եկեղեցու ուսմունքը, իսկ Հայոց եկեղեցին մերժեց քաղկեդոնական որոշումները՝ պահպանելով իր ինքնուրույնությունն ու ազգային ինքնությունը
Ա3 | Փոփոխություն և շարունակականություն
Դվինի 554 թ. ժողովը ամրապնդեց Հայոց եկեղեցու անկախությունը և վերջնականապես ամրացրեց միաբնակ ուղղությունը
Հուստինիանոս I-ի վերափոխությունները հայ նախարարների համար բերեցին իշխանության սահմանափակում, հարկային ճնշում և որոշ իրավունքների կորուստ
Պարսկաստանն ու Բյուզանդիան հայկական զորքերը երկրից դուրս էին տեղակայում, որպեսզի թուլացնեն հայ նախարարների ռազմական ուժը և կանխեն ապստամբությունները
Ա4 | Պատճառ և հետևանք, պատմական նշանակություն
Ապստամբությունը կարելի է գնահատել որպես անկախության համար պայքար, սակայն այն պարտվեց ուժերի անհավասարության պատճառով
Արդյունքները միայն խաբեությամբ կամ միամտությամբ չեն բացատրվում, քանի որ հիմնական պատճառը Բյուզանդիայի և Պարսկաստանի ուժեղ քաղաքական և ռազմական ճնշումն էր
Ա1 | Հասկացություններ և անուններ
Օստիկան – արաբական իշխանական ներկայացուցիչ Հայաստանում
Խալիֆ – արաբական խալիֆայության ղեկավար
Թեոդորոս Ռշտունի – հայ զորավար և քաղաքական գործիչ, որը բանակցել է արաբների հետ
Մուավիա – Ումմայան խալիֆայության հիմնադիր
Ումմայաններ – արաբական խալիֆայության դինաստիա
Աբբասյաններ – արաբական խալիֆայության հաջորդ դինաստիա
Բագարատ Բագրատունի – հայ իշխանական գործիչ Բագրատունիների տոհմից
Մութավաքիլ – Աբբասյան խալիֆ, վարել է խիստ քաղաքականություն
բորբորիտներ – կրոնական շարժում, որը քննադատում էր եկեղեցական կարգը
մծղնեականներ – կրոնական աղանդ
պավլիկյաններ – քրիստոնեական աղանդ, որը մերժում էր եկեղեցական հիերարխիան
հակաարաբական ապստամբություններ – հայերի դիմադրությունը արաբական տիրապետության դեմ
Ա2 | Հիմնական գաղափարներ
ա. Պավլիկյանները քարոզում էին հավասարություն, պարզ քրիստոնեական կյանք և եկեղեցու հիերարխիայի մերժում։ Շարժումը ուներ և՛ բացասական, և՛ որոշ դրական հետևանքներ, քանի որ առաջացնում էր ներքին պառակտում, բայց նաև սոցիալական բողոք
բ. Արաբները Հայաստանում վարում էին հարկային վերահսկողության և վարչական կառավարման քաղաքականություն, աստիճանաբար փորձելով ամրապնդել իրենց իշխանությունը
գ. 652 թ. պայմանագիրը որոշ չափով արդարացված էր, քանի որ ապահովում էր խաղաղություն և ներքին ինքնավարություն՝ փոխարենը հարկ վճարելու
Ա3 | Փոփոխություն և շարունակականություն
Հակաարաբական ապստամբությունները թուլացրին նախարարական տոհմերը, բայց պահպանեցին անկախության գաղափարը
Բյուզանդիայի քաղաքականության մեղմացումը պայմանավորված էր արաբական վտանգով և Հայաստանի դաշնակցի կարիքով
Մամիկոնյանների և Բագրատունիների մոտեցումները տարբեր էին, բայց երկուսն էլ նպատակ ունեին պահպանել Հայաստանը՝ մեկը ռազմական, մյուսը՝ դիվանագիտական ճանապարհով
Ա4 | Փաստարկում և հիմնավորում
Եթե ես լինեի Դվինում, ես կզարմանայի պավլիկյանների «Զորություն» գրքից, բայց չէի ոչնչացնի կամ անմիջապես մերժի այն, այլ կփորձեի հասկանալ դրա գաղափարները, քանի որ այդպիսի ուսմունքները ցույց էին տալիս ժամանակի կրոնական և հասարակական պայքարը